Afvalwaterzuiveringsinstallatie

De meest gebruikte verbruiksartikelen in rioolwaterzuiveringsinstallaties

Bij de zuivering van rioolwater moeten we de volgende middelen gebruiken:

(1) Oxidant: vloeibaar chloor of chloordioxide of waterstofperoxide,

(2) Antischuimmiddel: de hoeveelheid is zeer klein;

(3) Vlokmiddel: polyaluminiumchloride of anionisch en kationisch polyacrylamide, ook bekend als anionisch pam of kationisch pam,

(4) Reductiemiddel: ijzersulfaathydraat enzovoort;

(5) Zuur-base neutralisatie: zwavelzuur, ongebluste kalk, natronloog, enz.

(6) Chemische middelen voor het verwijderen van fosfor en andere middelen.

Fysische methode: onoplosbare zwevende vaste stoffen en olie uit afvalwater verwijderen door middel van fysieke of mechanische actie; filtratie, precipitatie, centrifugale scheiding, drijven, enz.

Chemische methode: het toevoegen van chemische stoffen, door middel van chemische reacties, het veranderen van de chemische of fysische eigenschappen van verontreinigende stoffen in afvalwater, waardoor de chemische of fysische toestand ervan verandert en ze vervolgens uit het water worden verwijderd; neutralisatie, oxidatie, reductie, ontleding, flocculatie, chemische precipitatie, enz.

Fysisch-chemische methode: het gebruik van een uitgebreide fysische en chemische actie om afvalwater te zuiveren; strippen, strippen, adsorptie, extractie, ionenwisseling, elektrolyse, elektrodialyse, omgekeerde dialyse, enz.

Biologische methode: het gebruik van microbieel metabolisme, de oxidatie en afbraak van organische verontreinigende stoffen in afvalwater tot onschadelijke stoffen, ook bekend als biochemische zuiveringsmethode, is de belangrijkste methode voor de behandeling van organisch afvalwater; actief slib, biologisch filter, levende roterende tafel, oxidatievijver, anaërobe vergisting, enz.

De biologische zuiveringsmethode van afvalwater is gebaseerd op de methode waarbij micro-organismen complexe organische stoffen omzetten in eenvoudige stoffen en giftige stoffen in niet-giftige stoffen door de werking van enzymen. Afhankelijk van de verschillende zuurstofbehoeften van de micro-organismen die een rol spelen in het zuiveringsproces, kan biologische zuivering worden onderverdeeld in twee typen: goede gas (zuurstof) biologische zuivering en anaërobe (zuurstof) biologische zuivering. Goede gasbiologische zuivering vindt plaats in aanwezigheid van zuurstof, door de rol van goede gascapillaria uit te voeren. Door hun eigen levensactiviteiten - oxidatie, reductie, synthese en andere processen - oxideren bacteriën een deel van de geabsorbeerde organische stof tot eenvoudige anorganische stoffen (CO2, H2O, NO3-, PO43-, enz.) om de energie te verkrijgen die nodig is voor groei en activiteit, en zetten ze het andere deel van de organische stof om in de voedingsstoffen die organismen nodig hebben voor hun eigen groei en voortplanting. Anaërobe biologische zuivering wordt uitgevoerd in afwezigheid van zuurstof door de werking van anaërobe micro-organismen. Wanneer anaërobe bacteriën organisch materiaal afbreken, moeten ze zuurstof verkrijgen uit CO2, NO3-, PO43-, enzovoort om hun eigen materiaalbehoefte aan zuurstof te handhaven. Hun afbraakproducten zijn dus CH4, H2S, NH3, enzovoort. Om afvalwater biologisch te behandelen, moet eerst de biologische afbreekbaarheid van verontreinigende stoffen in afvalwater worden geanalyseerd. Er zijn hoofdzakelijk drie aspecten: biologische afbreekbaarheid, biologische behandelingsomstandigheden en de maximaal toelaatbare concentratie van verontreinigende stoffen die een remmende werking hebben op de microbiële activiteit in afvalwater. Biologische afbreekbaarheid verwijst naar de mate waarin, door de levensactiviteiten van organismen, de chemische structuur van verontreinigende stoffen kan worden veranderd, waardoor de chemische en fysische eigenschappen van verontreinigende stoffen veranderen. Voor goede gasbehandeling verwijst biologische behandeling naar de mogelijkheid dat verontreinigende stoffen door micro-organismen worden omgezet in CO2, H2O en biologische stoffen via intermediaire metabolieten en de omzettingssnelheid van dergelijke verontreinigende stoffen onder goede gascondities. Micro-organismen kunnen organische verontreinigende stoffen alleen onder bepaalde omstandigheden (voedingsomstandigheden, omgevingsomstandigheden, enz.) effectief afbreken. De juiste keuze van voedings- en omgevingsomstandigheden kan de biologische afbraak soepel laten verlopen. Door biologische verwerking te bestuderen, is het mogelijk om het bereik van deze omstandigheden, zoals pH, temperatuur en de verhouding van koolstof, stikstof en fosfor, te bepalen.

Bij het onderzoek naar waterrecycling wordt veel aandacht besteed aan de verwijdering van diverse verontreinigende stoffen in de vorm van nanomicrondeeltjes. Verontreinigende stoffen in water in de vorm van nanomicrondeeltjes zijn fijne deeltjes met een grootte kleiner dan 1 μm. Hun samenstelling is uiterst complex, zoals diverse fijne kleimineralen, synthetisch organisch materiaal, humus, olie en algen, enz. Als drager met een sterke adsorptiekracht adsorberen fijne kleimineralen vaak toxische ionen van zware metalen, organische verontreinigende stoffen, pathogene bacteriën en andere verontreinigende stoffen aan het oppervlak. Humus en algen in natuurlijk water kunnen samen met chloor carcinogene gechloreerde koolwaterstoffen vormen tijdens chloordesinfectie in de waterzuivering. De aanwezigheid van deze verontreinigende stoffen in de vorm van nanomicrondeeltjes heeft niet alleen een direct of potentieel schadelijk effect op de menselijke gezondheid, maar verslechtert ook de waterkwaliteit aanzienlijk en verhoogt de moeilijkheidsgraad van waterzuivering, zoals in het conventionele zuiveringsproces van stedelijk afvalwater. Hierdoor drijft de vlok van de bezinktank omhoog en is de filtertank gemakkelijk te penetreren, wat resulteert in een afname van de effluentkwaliteit en hogere bedrijfskosten. De traditionele zuiveringstechnologie kan deze nanomicronverontreinigingen niet effectief uit water verwijderen. Bovendien zijn sommige geavanceerde zuiveringstechnologieën, zoals ultrafiltratiemembraantechnologie en omgekeerde osmose, moeilijk breed toepasbaar vanwege de hoge investeringen en kosten. Daarom is er dringend behoefte aan onderzoek en ontwikkeling van nieuwe, efficiënte en economische waterzuiveringstechnologie.